Leo Leike krijgt per ongeluk e-mails van de hem onbekende Emmi Rothner. Uit beleefdheid antwoordt hij haar. En omdat Emmi zich door zijn woorden aangetrokken voelt, schrijft ze hem terug.
Snel moet Leo toegeven: ‘Mijn belangstelling voor jou, beste Emmi, is gigantisch. Maar ik weet ook hoe absurd die belangstelling is.’ Iets later erkent ook Emmi: ‘Het zijn jouw woorden en wat ik ervan maak: een man van wie ik me opeens voorstel dat het best eens zou kunnen dat zo iemand echt bestaat.’
Het lijkt nog maar een kwestie van tijd te zijn, dat ze elkaar ook werkelijk gaan ontmoeten, maar deze vraag maakt hen beiden zo onrustig, dat ze het antwoord liever nog een tijdje voor zich uitschuiven. Bovendien is Emmi gelukkig getrouwd en verwerkt Leo net een mislukte relatie. Maar vooral: zouden al die gestuurde en ontvangen liefdesgevoelens standhouden bij een persoonlijke ontmoeting?